پاسخ روشن است:
تا عشق از چه قدر و منزلتی نزدمان برخوردار باشد.
خوب است فراموش نکنیم که عشق ٬ همانند زمان
چشم به راه کسی نمی ماند.
پدیده ی غریبی است زمان ٬ این
هم ترازکننده ی سترگ که چه عام و همه گیر است
و چه برگشت ناپذیر.
راستی ٬ آیا حاضرید سر در پی این هوبره بگذارید؟
این کبوتر پرشکسته را تیمار کنید؟
خطر کنید و از هفت کوه ٬ هفت دریا و هفت صحرا بگذرید؟
با فولادزره دیو بجنگید؟
جهان را سرتاسر درنوردید؟
البته ٬ فرصتهایی که هر روز برای ما پیش می آید ٬ کمتر از این جاذبه ی
غریب برخوردار است.مختاریم که از آنها استفاده کنیم یا نکنیم.ولی آنها
که از نیافتن عشق ناله سر میدهند ٬ شاید بهتر باشد که آه و ناله را پایان دهند و چشمهاشان را کمی بازتر کنند.